poranek kojota :> przeszedłem jakiś kilometr z pewnym Niemcem. z Regensburga. to on mnie zaczepił, a gdy powiedziałem mu, że jestem z Polski, ucieszył się, nie do wiary :> potraktował mnie jak ziomka. wymieniliśmy się spostrzeżeniami. fakt. za dużo tutaj ludzi, on też się rozczarował. ale nie ma co narzekać. taka nasza współczesna specyfika, że wszędzie dzisiaj tłoczno - nawet na drodze do Composteli. zastanawiające też, jak niektórzy pędzą... jakby śpieszyli do mety, a przecież celem tej pielgrzymki, nie jest żaden koniec kolejnego etapu, nie jest nim nawet Compostela. celem jest droga i każdy krok. to nimi należy się cieszyć - podkreślił Niemiec i zwolnił. zgodziłem się z nim i zostawiłem w tyle... rozstaliśmy się, by posmakować dalszej drogi na osobności.